Sinking: İçimdeki Sessiz Çığlık
Kayseri’nin Soğuk Akşamları
Kayseri’de akşam üstü saatlerindeyim. Sokaklar yavaş yavaş sessizliğe bürünüyor, şehir ışıkları birbirine karışıyor. Yalnız yürürken, bir yandan nefesimi bu soğuk havada bulmaya çalışıyorum, bir yandan da içimde garip bir boşluk var. Buna “sinking” diyorlar sanırım. İnsanlar genellikle fiziksel olarak bir şeyin batmasını anlar; ama bu, ruhun, umutların, hayallerin yavaş yavaş kendi içinde batması gibi bir şey. İşte ben şimdi öyle hissediyorum.
Günlüklerimi karıştırırken, geçmişe ait notları okudum. Ne kadar heyecanlıymışım bir zamanlar, her şeyin mümkün olduğunu sanıyormuşum. Şimdi ise bu heyecanın yerini bir boşluk aldı. Sanki kendimden uzaklaşıyorum ve bunu durduramıyorum. Sinking dedikleri şey tam da bu sanırım: yavaşça, farkında olmadan kendi duygularının altında boğulmak.
O An, O Anlamı Kaybetmiş An
Geçen hafta parka gitmiştim. Güneş yavaş yavaş batıyordu ve gökyüzü turuncu-mor bir renk almıştı. Banklardan birine oturdum, etrafımda çocukların gülüşleri, köpeklerin koşuşturması vardı. Ama içimde bir ağırlık vardı; sanki ben orada değildim, sadece gölgem oradaydı. Sinking dedikleri tam olarak bu. Çevremde hayat devam ediyor ama sen bir yerlerde sıkışıp kalıyorsun.
O anda aklıma eski bir arkadaşım geldi. Uzun zamandır konuşmuyorduk, belki de ben istemiyordum. Ama içimde bir umut kırıntısı vardı: “Belki döner, belki bir mesaj atar, belki…” Ama hiçbir şey olmadı. İşte sinking, sadece kaybetmek değil; kaybettiklerini fark etmek ve buna alışmaya çalışmak.
Hayal Kırıklıklarıyla Dans
Kayseri’nin bu soğuk akşamları bana çok şey anlatıyor. İnsanların yüzüne baktığımda, bazen onların da kendi sinking’leri olduğunu hissediyorum. Bu his, sadece yalnızlık değil; hayal kırıklığı, pişmanlık, korku… Hepsi bir arada.
Bir gün, iş yerinde terfi bekliyordum. Bütün aylarımı, emeğimi ortaya koymuştum. Ama terfi gelmedi. O an hissettiğim şey tarifi imkânsızdı. Yavaş yavaş, sanki tüm emeklerim suya düşüyormuş gibi bir his… Bu da sinking. Ama garip bir şekilde, o an hayatta olduğumu, duygularımı hissettiğimi fark ettim. Sinking bazen acı verse de, insanın ne kadar canlı olduğunu hatırlatıyor.
Umut Kırıntıları
Her şey kaybolmuş gibi hissettiğim anlarda bile küçük bir umut kırıntısı var. Bir sabah erkenden uyandığımda, güneş ışığı odama vurduğunda… İşte o an içimdeki sinking biraz duruyor, nefes alabiliyorum. Bu da bana gösteriyor ki, bu his sonsuz değil; gelip geçici.
Geçen gün bir kafede otururken, bir çocuk annesine sarıldı ve gülerek “Anne, bugün harikaydı!” dedi. Onun gülüşü bana şunu hatırlattı: Hayat sadece batmakla ilgili değil. Sinking dedikleri şey, bir yandan da derin bir farkındalık yaratıyor. İçindeki boşluğu hissediyorsun ama bu boşluk, belki de yeni bir şeyin başlayabileceği alan.
Ruhumla Yüzleşmek
Günlüklerimi tekrar açtım. Yazdığım her kelime, her duygu bir şekilde bana geri dönüyor. Sinking, bana kendimle yüzleşmeyi öğretti. Belki de önce kaybolmak gerekiyor ki, ne istediğini anlayabilesin.
Kayseri’nin gece sessizliğiyle birlikte, kalbim de yavaşça sakinleşiyor. Sinking, bir acı; ama aynı zamanda kendini tanımanın, duygularını kabul etmenin bir yolu. Ben burada, kendi boşluğumda otururken, her düşüşün bir öğrenme olduğunu fark ediyorum.
Son Bir Bakış
Belki yarın yine sinking hissedeceğim. Belki de yeni umutlar yeşerecek. Ama bugün, bu duyguyu kabul ederek yaşıyorum. Kendimi saklamıyorum, içimdeki boşluğu görüp kabulleniyorum. Ve bu bile bir adım.
Kayseri’nin soğuk taş sokaklarında yürürken, rüzgar saçlarımı savuruyor ve ben kendi içinde batıp çıkan bir ruh gibi hissediyorum. Sinking, artık korktuğum bir şey değil; beni ben yapan, bana hissetmeyi öğreten bir his.
Bu şehir, bu akşam, bu his… Her biri, içimdeki duyguların birer aynası. Ve ben bu aynaya bakmaktan vazgeçmeyeceğim.