Kayseri’de Bir Akşam: Astrolojide 3. ve 4. Ev Konuları Nelerdir?
O gün Kayseri’de hava garip bir şekilde sessizdi. Sanki şehir nefesini tutmuş gibiydi. Evde masamın başında oturmuş, defterime bir şeyler karalıyordum. Yazmak her zaman bana iyi gelirdi ama o gün içimde tuhaf bir ağırlık vardı. Ne tam bir hüzün, ne de net bir huzur… İkisinin arasında sıkışmış gibiydim.
Defterin bir köşesine istemsizce şu cümleyi yazdım: “Astrolojide 3. ve 4. ev konuları nelerdir, neden bu kadar içime dokunuyor?” O an fark ettim ki aslında sadece bir şey öğrenmek istemiyorum; kendimi anlamaya çalışıyorum.
Bir Telefon Görüşmesi ve İçimde Kırılan Bir Şey
Telefon çaldığında akşam olmuştu. Arayan annemdi. Sesi her zamanki gibi tanıdık ama biraz yorgundu. Günlük sıradan şeylerden bahsetti; yemek, komşular, evin düzeni… Ben ise sadece dinliyordum. Ama içimde başka bir şey vardı. Sanki o ses bana “ev”i hatırlatıyor ama ben oraya tam ait olamıyordum.
Konuşma bittiğinde telefonu masaya bıraktım ve uzun süre ekrana baktım. O an düşündüm: Astrolojide 4. ev neyi temsil ediyordu? Ev, aile, kökler, güvenlik… İçimde bir şey sızladı. Çünkü ben o güvenlik hissini bazen gerçekten kaybolmuş gibi yaşıyordum.
Bir yandan da 3. ev geldi aklıma. İletişim, düşünceler, kardeşler, yakın çevre… Gün içinde kurduğum cümleler, yazdığım mesajlar, hatta sustuğum anlar bile sanki bir anlam taşıyordu. Ama ben onları ne kadar doğru kuruyordum, işte orası belirsizdi.
3. Ev: Söylenen Kelimelerin Ağırlığı
O gece defterimi açıp 3. ev hakkında notlar almaya başladım. Astrolojide 3. ve 4. ev konuları nelerdir diye araştırırken özellikle 3. ev beni daha hareketli bir yere götürdü.
3. ev; iletişim, kardeşler, yakın çevre, kısa yolculuklar ve zihinsel hareketlilikti. Ama teoride bu kadar basit olan şey, benim hayatımda hiç de basit değildi.
Mesela abimle yaptığım bir konuşmayı hatırladım. Bir gün sadece küçük bir konu yüzünden tartışmıştık. O kadar küçük bir şeydi ki şimdi düşündüğümde gülüyorum ama o an içimde büyük bir kırılma yaratmıştı. Belki de 3. evin dediği şey tam olarak buydu: küçük kelimelerin büyük duygular yaratması.
Kendi kendime sordum: “Ben gerçekten ne kadar doğru iletişim kuruyorum?”
Çoğu zaman susuyordum. Bazen de yanlış anlaşılıyordum. Belki de 3. ev sadece konuşmayı değil, anlaşılmayı da anlatıyordu. Ve ben en çok anlaşılmadığımda yoruluyordum.
4. Ev: Ev dediğimiz şey gerçekten neresi?
Defterin sayfasını çevirdim. Bu kez 4. ev hakkında yazmaya başladım. İçimde daha ağır bir his vardı.
Astrolojide 4. ev; ev, aile, kökler, geçmiş, duygusal güvenlik ve iç dünya demekti. Ama bunu sadece bir tanım olarak okumak çok yüzeysel geliyordu bana. Çünkü benim için 4. ev, çocukluğumun geçtiği sokaktı. Kayseri’deki o eski apartman, annemin sesi, mutfaktan gelen yemek kokusu…
Birden kendimi o apartmanın merdivenlerinde yürürken buldum zihnimde. Ayak seslerim yankılanıyordu. O zamanlar hayat daha basit gibiydi. Ya da ben öyle hatırlamak istiyordum.
Şimdi ise aynı kelime—“ev”—bana daha karmaşık geliyordu. Çünkü artık ev sadece bir yer değildi. Bir his gibiydi. Ve ben o hissi her zaman bulamıyordum.
Bir Akşam Yürüyüşü ve İçimdeki Sessizlik
Dayanamadım, dışarı çıktım. Kayseri’nin soğuğu yüzüme çarptığında içimdeki düşünceler biraz dağıldı. Sokakta yürürken kulaklarımda hiçbir müzik yoktu. Sadece kendi iç sesim vardı.
“Neden bu kadar düşünüyorum?” diye sordum kendime. Ama cevap gelmedi.
Belki de 3. ev zihnimi sürekli konuşturuyordu. Belki de 4. ev içimde sustuğum her şeyi biriktiriyordu.
Yürürken bir bankta oturdum. İnsanlar geçiyordu. Herkes bir yere yetişiyordu. Ben ise olduğum yerde kalmış gibiydim. O an bir şey fark ettim: bazen insan ne söylediğinden çok, nereden geldiğiyle ve nasıl hissettiğiyle şekilleniyordu.
Kardeşlik, Mesafe ve İçimde Kalan Cümleler
Bir süre sonra telefonuma baktım. Kardeşimden bir mesaj gelmişti: “Nasılsın?”
Basit bir soru. Ama o an içimde bir şeyleri açtı.
3. evin konusu olan kardeş ilişkileri gözümde canlandı. Biz aslında çok konuşuyorduk ama her şey tam olarak söylenmiyordu. Bazı duygular hep arada kalıyordu.
Mesaja uzun uzun bakarken şunu hissettim: bazı bağlar kopmaz ama eksik kalır. Ve bu eksiklik insanın içinde sessiz bir yer açar.
4. Ev ve Geri Dönme İsteği
Yürüyüşten eve döndüğümde odama girip ışığı açmadım bir süre. Karanlıkta oturdum. Garip bir şekilde huzurluydum ama aynı zamanda eksiktim.
4. evin temsil ettiği “aidiyet” duygusu aklımdaydı. İnsan nereye ait olduğunu nasıl anlar? Gerçekten ev dediğimiz şey bir adres mi, yoksa kalbin dinlendiği yer mi?
Benim için bazen ev, sadece yatağımın olduğu oda oluyordu. Bazen de annemin sesi. Ama hiçbir zaman tek bir şey değildi.
İçimden şu geçti: “Belki de ben hâlâ kendi 4. evimi inşa ediyorum.”
3. ve 4. Ev Arasında Sıkışmış Gibi
Defterime son bir sayfa daha açtım. Şunu yazdım:
“3. ev konuşmalarım, 4. ev suskunluklarım.”
Çünkü gerçekten öyleydi. Bir yanda insanlarla kurduğum bağlar, konuşmalar, mesajlar… Diğer yanda içimde biriktirdiğim çocukluk, aile, özlem ve güven ihtiyacı.
Bazen bu ikisi çatışıyordu. Bazen de birbirini tamamlıyordu. Ama hiçbir zaman tamamen dengede hissetmiyordum.
Bir Günün İçinde Kendimi Bulmak
O gece uyumadan önce uzun süre tavana baktım. Gün boyunca yaşadığım her şey zihnimde tekrar tekrar dönüyordu.
Astrolojide 3. ve 4. ev konuları nelerdir diye sormaya başladığım o ilk an, aslında bir bilgi arayışı değildi. Kendimi anlama çabasıydı.
3. ev bana nasıl konuştuğumu, nasıl düşündüğümü gösteriyordu. 4. ev ise nereden geldiğimi ve neden böyle hissettiğimi…
Ve belki de en zor olanı şuydu: İkisini aynı anda taşımak.
Son Bir Düşünce
Gözlerim kapanmadan önce son kez düşündüm: İnsan bazen en çok dışarıda değil, kendi içinde yolculuk yapıyordu. Ve bu yolculukta en çok karşısına çıkan şey, kendi geçmişiyle bugünü arasındaki sessiz konuşmaydı.
O gece Kayseri’de rüzgâr sertti. Ama içimdeki asıl rüzgâr çok daha derindi.